Sunday, March 27, 2011

"BATANG HAGGARD 3"

         Oo, aaminin ko, super fan ako nina Julie Vega, Aga Muhlach at Gabby Concepcion nu'ng 80s.  Pero sobrang bihira rin akong makapanood ng pelikula nila sa sine, dahil kesa inood, ipanglalaman  ko na lang ng sikmura ko. 
      Ang ginagawa ko na lang, dahil mahirap nga ang buhay namin sa Loreto, Sampaloc, Manila eh abang na lang ako sa tv, dahil ipapalabas din naman 'yan after a year.  Keri na 'yon.
         Pero pag in-announce na sa GMA-Supershow na may theater tour, kinaumagahan, titingnan ko na sa diyaryo 'yung iskedyul kung ano'ng oras dadaan sa kahabaan ng Recto para maplano ko na ang pagka-cutting classes (sa V. Mapa High School, Batch '87 pala ako). Mula Mendiola patungong Recto, malapit nang lakarin.
       Si Julie Vega, siya ang Soap Opera Queen noon, dahil sa hit na hit na Annaliza nu'ng 1979.  Awang-awa ako sa pang-aapi sa kanya ng mga malditang sina Leni Santos at Digna Kiocho , kaya nagustuhan ko siya. Nakuha niya 'ko du'n.
        Natatandaan ko pa, nakikinood lang ako noon sa kapitbahay na 'yung ugali ng kapitbahay, para hindi na kami makabalik para makinood uli, itinatago 'yung isang paa ng tsinelas ko. 
      O, kaya pag akmang magpapaalam na kami ng mga kuya ko sa kapitbahay na makikinood, pinapatay na nila ang tv para mag-alisan na kami't hindi na makapasok. 
       Madalas din, sa bintana namin ako nakikinood, dahil katapat ng bintana ng bahay namin sa eskinitang 'yon 'yung kapitbahay na may tv.
      Alam n'yo, salbahe 'yung anak ng may-ari, ibinababa 'yung kurtina para hindi ako makasilip man lang.  At pag hindi ako umalis, dahil nagtitiyaga akong aninagin ang Annaliza sa manipis na kurtina, isasara naman ang bintana para hindi na siya mainis.
       Ang karibal pala ni Julie noon, si Janice de Belen na may Flordeluna naman sa Channel 9.  At nu'ng magkaroon sila ng pelikulang Mga Basang Sisiw nu'ng 1981 (grade 4 lang ako nito), inabangan ko talaga sa Recto ang theater tour ng buong cast.
      Dumating sila sa Manila Cinema sa Recto at bumaba pa kamo sina Julie, Janice, Che-Che (anak ni Sylvia La Torre) at Sheryl Cruz para personal na makipagkamay sa mga fans. 
     Hindi ngumingiti si Julie noon.  Pero dahil fan niya nga ako, binibigyan ko ng katwiran kumba't ganu'n siya nu'ng time na 'yon.
      Siguro, meron siya that time o masama ang pakiramdam niya.  Pero kahit hindi niya 'ko pinansin noon at si Janice pa ang nakipagkamay sa akin, idol ko pa rin siya.
       Pero alam n'yo, nu'ng namatay si Julie sa edad na 16 nu'ng May 7, 1985 sa sakit na broncho pneumonia, sobrang araw-araw, iyak ako nang iyak.  Hindi ko naman 'to kaanu-ano, ba't gano'n?  Para 'kong namatayan ng kapatid?
       Kahit ayaw ng nanay ko, ang tigas ang ulo ko. Kahit walang pamasahe, nilakad ko mula Ramon Magsaysay hanggang tapat ng Broadway Centrum (dalawang kilometro yata 'yon) kung saan nasa Mt. Carmel Church ang burol ng idol ko, makita ko man lang sa huling sandali si Julie.
        Juice ko po,  hindi pa 'ko nakakarating ng simbahan, nakikita ko, ang kapal na ng tao sa labas na lahat halos, nag-iiyakan.  Gustong masilip si Julie. Mga sampung libo yata ang tao ang nakapila sa pagpasok sa rehas ng simbahan na isinara muna, dahil sa pagkakagulo.  Pero ako, bahala na, nakipila rin ako sa pag-asang masilip man lang si Idol.
        Ang kaso mo, parang alon na 'yung mga tao na nagtutumbahan, dahil sa ugaling Pinoy na ayaw masingitan sa pila.
       Kaya ayun, ang byuti ko, hindi na nga nakita ang idol, napaso pa 'ko ng yosi ng nasa harapan kong mamang napahiga sa dibdib ko.  May paso na ang ilalim ng kanang mata ko, nawala pa 'yung tsinelas ko. Kaya umuwi akong luhaan at "paahan."
         Gusto ko na lang isipin that time na buhay sa alaala ko si Julie Vega.  
       DAHIL BADING ang lola n'yo, siyempre, idol na idol si Gabby Concepcion.  Hindi kasi nakakasawa ang mukha ni Gabby, eh.  Ang pula ng lips.  At ang ngipin, susme, ang puti-puti.
      Natatandaan ko, 'yung pelikula niyang The Graduates nu'ng 1986, nabalitaan kong may theater tour sa UE Recto, cutting classes ang bading.
     Hinintay ko talagang dumaan ang sinasakyan nilang coaster sa tapat ng Ever Gotesco malapit sa UE.    
     Eeeeeeee! Put--ina! Ang guwapo ni Gabby! Sobrang mestiso! At ang kinis-kinis!  
         Wala akong pakialam noon kina Maricel Soriano, Snooky Serna, William Martinez, Lani Mercado at Dina Bonnevie na kasama that time sa theater tour.  Basta ang concentration ko, kailangang makamayan ko ang idol ko. At kung mahahalikan si Gabby, ita-try kong karirin.
      Nagpaka-fan talaga ako. Nakikipag-agawan ako ng poster na hinahagis ng mga artista.  At sobrang kilig ako nu'ng buksan ni Gabby 'yung bintana ng coaster at ine-extend niya 'yung kamay niya sa lahat ng mga tumitiling fans na karamihan, mga estudyante.
      Juice ko, ang hindi ko talaga makalimutan eh nu'ng tinapunan niya 'ko ng ngiti. Imbes na ihagis niya 'yung kaisa-isang poster sa kamay niya, iniabot na lang niya sa akin na nasiko pa 'ko sa mata  ng isang baklang fan na tulad ko ring oily ang face, kaya pag-uwi ng bahay, gifted ako ng "blackeye."
      Gusto kong puntahan noon si Gabby sa bahay nila sa P. Guevarra, kaso, wala naman sa mga kaklase ko at mga kapitbahay ko ang fanatic ni Gabby.  Eh, kung idi-discover ko pa kung saan 'yung P. Guevarra sa San Juan, baka maligaw-ligaw pa 'ko, mahirap na.
       Baklang gala nga ako, pero me takot pa rin akong mawala, mapagtripan ng mga adik at higit sa lahat, mag-alala ang nanay ko kumbakit gabi na ay wala pa 'ko sa bahay. Bonggang palo ang katumbas ng pag-aalala ni madir. Ayoko.
       SI AGA MUHLACH naman, sobrang diehard din ako.  Pinag-ipunan ko talaga ang pampanood ng launching movie niya nu'ng 1984, 'yung "Campus Beat" kung saan ginagaya-gaya  niya du'n ang moves ng idol niyang si Michael Jackson.
      'Yang si Aga, alam ko ang bahay niyan. Pag wala akong pamasahe pa-Cubao, nilalakad ko na lang mula Ramon Magsaysay patungong Sta. Mesa hanggang Aurora Blvd hanggang makarating sa Broadway Centrum, pa-Gilmore Avenue hanggang Hemady at pag nakita ko na ang Magnolia at Pepsi Bottling Company, malapit na 'kong makarating no'n sa Arcega's Royal (dating sinehan) hanggang sa makarating ako sa Seattle St., kakaliwa doon hanggang sa makarating sa dulo, simbahan na 'yon ng Immaculate Concepcion, kakanan, tapos, diretsong lakad. Konti na lang at bahay na nina Aga sa New York 'yon.
          Kahit wala namang fans day, lagi akong nasa New York, Cubao at nag-aabang kasama ang iba pang fans. Baka kasi dumungaw sa terrace si Aga. Inaabot pa nga kaming mga fans nang gabi sa labas sa kahihintay lang na dumating si Aga o sumilip man lang sa terrace.
      Minsan nang lumabas sa house nila si Aga, pero hanggang loob lang ng gate.  Kinakausap niya kaming mga fans niya, nagte-thank you siya, pero nakatakip ng tuwalya ang mukha niya, kasi daw, meron siyang isang malaking pimple na tumubo sa pisngi niya.
        At nu'ng minsan naman sa katatambay ko sa labas ng bahay nina Aga kasama ang ibang fans, juice ko po, nagtilian na naman, dahil si Aga, dumungaw sa terrace, nakahubad-baro, bagong ligo!  Nag-hi! siya sa aming lahat, tilian ang mga fans.
       Ako naman, hindi ako tiliera, eh.  Pero deep inside, tumitili ang puso ko, dahil nakita ko na naman ang baby faced na si Aga!  At eto, ha?  Walang kaechosan.
      Nu'ng bagong ligo si Morning at sumilip sa terrace, juice ko, 'yung basa ng hair niya,  nawisikan kaming mga fans niyang nakatingala sa kanya, kaya 'yung patak ng tubig galing sa hair niya, lumagapak sa sulok ng bibig ko--natatawa 'ko pag naaalala ko 'to-- na pilit kong inabot talaga ng dila ko para lang malasahan 'yung droplet sabay lunok.
      Hahaha! Ang cheap-cheap ko, grabe! Pero magkaaminan na tayo. Aga Muhlach 'yan, teh.  Kahit pawis niyan, hihimurin ko.  'Yan 'yung takbo ng utak ko noon, ha?   Hindi na siguro ngayon. Siyempre, maasim ang pawis, teh.
        Pero kung hihilingin pa rin ni Aga, why not?  (Mag-ilusyon pa ba? Hehehe!)
        'Yan 'yung mga katsipan ko nu'ng araw. Ganyan kababaw ang kaligayahan ko. Pero at least, kahit wala akong kapera-pera that time eh nagawa ko 'yung gusto ko.  'Yung ikaliligaya ng puso ko.
        Jologs man o baduy man ang naging paraan para maging masaya ako, ang importante, wala akong tinapakang kapwa ko.  Sarili ko lang ang inabala at pinerhuwisyo ko. At higit sa lahat, ang katsipang karanasan 'yon ng isang fan ang nagtulak sa akin sa mundong gusto ko. Kahit pa magulo.
       Naging kaibigan ko pa ang mga idol ko. 
       At kung tatanungin sina Gabby at Aga ngayon, sigurado, nakalimutan na nilang naging avid fan pala nila si Ogie Diaz.
       
   

Thursday, March 24, 2011

Batang Haggard 2

                Siguro, pinagtatakhan n'yo ngayon kung paano 'ko "naka-penetrate" sa showbiz, 'no?  
        Bigla ko tuloy naalala 'yung pag-eekstra ko (nu'ng 15-16 years old ako, 1985-86 pa 'to) sa mga pelikula ng Regal Films.  Ang uso nu'ng 80s, puro movies at soap opera pa ang tawag noon sa teleserye.
        Ang hirap maging extra sa pelikula, grabe.  Pupuntahan ka ng "caretaker" sa bahay ng kapitbahay mong si Nanay Bito.  Aalukin ka kung puwede kang mag-extra as one of the high school graduates sa "Nasaan Ka Nang Kailangan Kita?" starring Janice de Belen, Snooky Serna, Susan Roces under Regal Films. Sa Ramon Magsaysay High School (Cubao) ginawa ang shooting.
        'Andu'n ka ng 7 am, pero ang nakakalokah, alas tres na nang hapon kinunan ang eksenang graduation.  Excited pa nga 'ko, sabi ko, mapapanood ko na ang sarili ko sa sine, sa wakas.
        Nu'ng showing na, ang aga ko sa sine only to find out that I was in the state of finding out, hahaha! Dahil hindi ko ma-find out ang sarili ko sa pelikula kahit mahagingan man lang ng kamera.
        Nu'ng kinuha uli ako ni Nanay Bito sa shooting, sa Pateros naman.  Para naman daw ito sa "Send In The Clown" nina Tito, Vic at Joey kasama ang dating child star na si Rose Ann Gonzales.  
       Ka-join ko ang iba pang extra (ang tawag na ngayon, talent), dinala kami ng arkiladong dyip ni Nanay Bito.  8am na kami nakarating, pero wala pa ang mga bida.  
     Nakakalokah, one of the audience na nga lang ang papel, ni-rehearse pa kami nang todo ng crowd director kung paano magwe-wave at itataas ang kamay pag papalakpak sa panonooring eksena mamaya nina Tito, Vic & Joey sa peryahan. 
     Kung minsan, kahit anong excitement mo, nawawala kapag kumakalam na ang sikmura mo, dahil walang libreng paalmusal ang mga ekstra, kalokah.
      Pagkatapos ng rehearsal blocking ng audience, ang nakakalokah, 'yung talim ng araw nang 11am, sobrang nakakapaso sa init.  Buti nga kamo, nu'ng lunch time na, kala ko, hindi na naman kami makakakain, eh.
     Pila din sa food.  Siguro, mga 150 talents 'yon, para kaming mga preso na kung ano lang ang nakalaang food, 'yun lang, walang ekstra rice at ekstra ulam. At bahala ka sa puwesto ng kakainan mo.
       Tapos, mga 2pm na dumating ang buong cast, dahil galing pang "Eat Bulaga."  Inunang kunan ang entablado, kaya nakanganga pa kami.
       Hanggang sa kunan na kami sa audience nang bandang 4pm na. Nandiyang tumili ako nang tumili.  Umarte nang bongga ang mukha na kunwari, naa-amaze sa pinanonood sa stage.
     Nu'ng pinanood ko na naman sa sine, putik, waley na naman.
     Sa loob-loob ko, pucha, alas otso nang umaga kami dumating, kami rin ang huling umalis. Tapos, wala ni anino sa big screen? Hahaha!      
     Eto pa, ganu'ndin ang eksena, hindi ko rin nakita ang sarili ko bilang isa sa napakaraming estudyante sa "When I Fall In Love" nina Maricel Soriano, Snooky, Albert Martinez, Manilyn, Sheryl, Tina, and others na kinunan sa Dept. Of Agriculture.
    Buti na lang, nu'ng shooting, nakita ko lahat ang artista. Gusto kong kunan ng picture, eh kahit kelan naman nu'ng araw, hindi kami nagkaroon ng kodak sa bahay.
    Kaya nagkasya na lang ako sa ballpen at papel at nagpa-autograph na lang ako sa kanilang lahat na ang usong message noon ng mga artista bago pumirma:  "Love lots" at "take care and God bless!"
     Alam n'yo ba kung magkano ang bayad bilang ekstra noon sa akin nu'ng 1986?  
     70 pesos per day! Nakakalokah, pahirapan pang maningil.  Ang kapitbahay kong si Nanay Bito, kinaltasan pa nang P1.50 'yung kita ko kasi hindi raw ako pumayag magpakandong sa dyip nang back and forth. Hahaha!
     Pero hindi naman ako nagalit kay Nanay Bito no'n.  Eh, negosyo niya 'yon, eh.  Nagpasalamat pa rin ako, dahil at least, na-experience kong umekstra kahit hindi nakita sa big screen.
     Naranasan kong umarte kahit napakarami naming ekstrang iisa lang ang arte.  Naranasan kong mabilad sa araw alang-alang sa munting pangarap at kakarampot na kikitain.
    Pero di bale. Hindi ko pinagsisihan ang pag-eekstra nu'ng araw, bagkus 'yan pa nga ang naging stepping stone ko para matupad ko ang pangarap kong makita sa pelikula at tv.
     Kahit hindi kasikatan. Basta hindi na ekstra.
       

Wednesday, March 23, 2011

Batang Haggard

           Ang agang nabanat ang mga bones ko sa trabaho, alam n'yo ba 'yon? 
          Juice ko, kung alam n'yo lang ang pinagdaanan ko nu'ng araw.  Baklang, este, batang paslit pa lang ako, exposed na 'ko sa kalye.  Explorer ako, eh.  Pero wala akong bangs noon tulad ni Dora. 
         Ang realization ko na bading ako--pero itinago ko--7 years old ako.  Ang aga kong na-haggard, teh.
        Grade 1 pa lang sa Mababang Paaralan ng Pio del Pilar sa Pureza (sino sa inyo ang ka-batch '83 ko?), isa na akong gala.  Naglalakad lang nang wala namang direksiyon na ang tanging alam ko lang, may direksiyon ang pangangarap ko nang gising.
       Mula Ramon Magsaysay Boulevard hanggang sa Altura, Sta. Mesa, nilalakad ko 'yan.  Mga dalawang kilometro yata ang layo niyan sa bahay namin sa Loreto, Sampaloc, tantiya ko. Juice ko, ang bahay namin doon, sinlaki lang ng CR ng isang milyonaryo na may second floor.  54 square meters lang ang floor area, pero sampu kaming nakatira.
        Pag matagal akong wala pa sa bahay, hindi naman ako hinahanap ng nanay ko, si Aling Mameng.  Basta walang nagsusumbong na kapitbahay sa kanya na may inaway ang anak niya, panatag  ang loob ng madir.
       Sabi ko nga, gala ako nang gala, wala naman akong nahihita.  Kaya naisip ko, ba't kaya hindi ako magtinda ng bibingka?  Ang bibingka noon, hindi 'yung niluto sa uling at uling din ang nasa ibabaw, ha?
      Hindi rin 'to keps.  Ibang bibingka 'to.  'Yung malagkit na bigas, na ito muna ang ipa-flat sa tray, tapos, bababawan ng matamis na latik ba 'yon?
       P54.00 ang puhunan. Tapos, pag naubos, merong 6 pesos na tubo.  Keri na.  Sisigaw lang ang bakla ng, "Aaaaay, biiiiibiiiingkaaaa!!!" nang powerful, maglalabasan na ang mga utaw para bumili.
       Pero ngayon nga, wala nang halaga ang diyes sentimos.  Nakakalungkot, kasi, sinisipa na lang sa kalye 'yan hanggang piso, dahil parang wala na ngang halaga.  Ay, nako, ako nga, pinupulot ko talaga 'yan, 'no!  Sabi nga, hindi mabubuo ang piso kung walang diyes o singko.
        Naranasan ko na nga rin na manguha ng kanimbaboy, eh.  Makakuha ako ng dalawang galon (ng basyo ng pintura) ng kanimbaboy sa mga kapitbahay, irarasyon ko kay Aling Ligaya, meron na 'kong piso, eh.
        Naggagala rin ako noon para maghanap ng kanal na ang puwesto ay sa harap ng tindahan.  Hinahalukay ko 'yung kanal, dahil dito, siguradong hindi ako mabobokya.  Pag nakakuha ako ng mga coins sa pangangapa sa kanal, maghahanap naman ako ng lupa.
       Kukuskusin ko ng sakong ko sa lupa ang nangitim nang coins na galing kanal para bumalik sa dating kulay na silver o bronze ('yung singkong bulaklak).  Nakakadalawang piso rin ako ng kapa sa kanal.  Kaso, kung minsan, me regalong sugat sa daliri mula sa basag na boteng nakapa.
       Kaya 'yung nanay ko, pag me dala akong pasalubong na pandesal sa kanya sa hapon, nag-iisip na 'yan na baka nanghingi ako o nagnakaw ako, kaya nakabili ako ng tinapay.  Ang sinasabi ko lang sa kanya na tumubo ako, 'yung sa pagtitinda ko ng bibingka, hindi 'yung pangangapa sa kanal.
       Nu'ng nakaipon nga ako ng pera, ang ginawa ko, nagtinda ako ng mga manggang hilaw, singkamas at pinya sa harap ng inuupahan naming bahay (na P550/month).   Pero may istorya 'yon.
     Sa sobrang pagtitipid ko, mula Ramon Magsaysay hanggang Divisoria, nilalakad ko 'yan kasama ang "kasosyo" ko sa pagtitinda, si Nenek (si Veronica). Hindi naman ako naiinip, dahil gusto ko ngang gumala, di ba?
       Umpisa ng lakad sa Legarda, papuntang Bustillos, tapos, Gastambide, tapos, sa Recto. Pag nakita ko na 'yung karatula ng Odeon Theater sa Avenida Rizal, senyales 'yon na konting lakad na lang at malapit na ang Divisoria.
      Juice ko, kaya kung minsan, ayoko nang  may kasama sa pamimili, eh.  Bising-busy ako sa pagka-canvass, tapos, 'yung kasama mo, hapong-hapo na sa kalalakad at magdadayalog ng, "'Gie, sakay na tayo ng dyip pag-uwi, ha? Pagod na 'ko, eh!"
       Kaya nasisira 'yung unang plano na maglalakad pa rin pabalik, dahil pati budget, nasisira, dahil wala sa plano ang sumakay pauwi.
       Nakakatawa nga, eh.  Pagsakay namin ng dyip ni Nenek, otomatik na ang drama namin: nagkakandungan na kami kahit kami pa lang ang unang pasahero ng dyip ng byaheng Divisoria-Cubao.
         Nu'ng 11 years old ako, namasukan naman akong yaya sa  dalawang apo ni Aling Goring.  Pumapasok kasi sa office 'yung madir, pero walang yayabels, kaya nagprisinta ako.  Piso kada araw, libre ang kain. Pumayag ang nanay ko, kasi, ang katwiran niya, at least, alam niya kung nasaan ang anak niya.
         Nakaipon din ako noon. Bakasyon kasi 'yon, eh.  Pero nu'ng pasukan na, wa na, 'no!  OA na. Masyadong pampelikula na kung galing school, tapos, mag-aalaga uli ng dalawang bata?  Hello!
         Ang ginawa ko na lang, nagtinda ako ng banana cue sa Conpinco Marketing along Ramon Magsaysay Boulevard lang.  Appliance Center ito na ngayon ay Save More na, 'yung katapat ng Mercury Drug. Dito sa Conpinco nagtrabaho bilang accounting clerk ang panganay sa walong magkakapatid, si Kuya Edgar.
         75 cents kada stick (dalawang saging 'yon) ang puhunan ko.  Ibebenta ko ng piso, me beinte singko sentimos akong tubo.  Konti lang ang empleyado sa Conpinco, eh, kaya 20 sticks lang ang hinahango ko ke Aling Perla. Hindi na masama. Meron akong tubong 5 pesos.
         Hanggang high school 'yon.  Pag-uwi ng bahay sa tanghali galing Mataas Na Paaralan Ng V. Mapa sa Mendiola, idlip sandali, dahil 2pm ko hahanguin 'yung banana cue kay Aling Perla.  Weekdays, 'yun na ang routine ko, kaya hindi na rin ako nanghihingi ng baon sa nanay ko.
        Nagtinda rin ako ng diyaryo sa kahabaan ng E. dela Fuente Avenue sa umaga, tapos, sa hapon,  magtitinda ako ng yosi sa traffic. Naranasan ko nang masagasaan ng taxi, mahulog sa 8-wheeler truck, dahil mali ang talon ko.  
         Pero eventually, kahit gaano kabilis 'yung mga sinasampahan kong dyip, nakakatalon ako nang bongga.  Basta 'wag sabay ang bagsak ng paa mo para pangkalso mo 'yung huling paang babagsak para bumalanse ka.
         Ilan lang 'yan sa mga naging trabaho ko nu'ng bata ako.  Ayaw ng nanay ko na magtrabaho ako, pero matigas ang ulo ko, eh.  Pag meron akong naisip na alam kong makakatulong at alam kong kaya kong gawin, kailangan, gawin ko, dahil sayang ang panahon.
         Juice ko, hindi naman kami mayaman.  Ang tatay ko (si Mang Poldo), taxi driver na P100/day lang ang kita.  Ang nanay ko, tatlong putahe lang ang  kayang itinda sa maliit niyang karinderya sa may bintana lang namin.  Ang panganay na si Kuya Edgar, accountant.  Ang pangalawang si Ate Edna, factory worker sa Mattel Philippines. 
        Si Ate Emily, deaf siya, pero masipag sa bahay; si Junior naman, nangungubra lang sa Jai-Alai na pag napuputukan, eh apektado kaming lahat, dahil aabonohan niya ang tumamang taya sa kanya; si Oca naman, blackship ng taon--mas umiinom ng alak kesa tubig (sana naman, walang tama sa atay ang potah ngayon).
        Tapos, pang-anim ako at 'yung sumunod na dalawa, mga toddler pa lang. Kaya ako ang pang-anim at ako ang "in demand" bilang utusan ng pamilya.
         Hay, nako, napapahaba na.  Pero isusunod ko agad ang part 2. Marami pa akong "karanasang" gustong i-share sa inyo. Marami pa akong trabahong pinasukan. Marami akong trabahong alam.
         Hindi ako natatakot bumalik sa hirap, kasi, galing ako doon.  Pero naging inspirasyon ko 'yon, naging motivation ko 'yon para mag-ipon ako, dahil ayoko nang bumalik ang pamilya ko sa hirap. 
          Kaya kung sasagutin ko 'yung tanong sa tv commercial ng isang brand ng kape?  "Ikaw, para kanino ka bumabangon?"
         Ang sagot ko: "Para sa pamilya ko."
      
        

Tuesday, March 15, 2011

Si Madam Talak...

         "Hoy, waiter!  Halika sandali!"
         "Yes, mam?"
        "'Yung inorder kong mango shake, kanina pa, 'asan na?!"
        "Wait lang po, ma'm. I-follow up ko lang po! Sorry po, ma'm!"
         "Bilisan mo naman, ang bagal ng service n'yo! Ang kupad mong kumilos!"
         Maya-maya....
         "Ma'm, eto na po," sabay lapag ng mango shake sa table, "Sorry po for waiting, ma'm!"
         Imbes na tumango na lang bilang tanda na okay na, umirap pa sa waiter ang dating sexy actress na ngayon ay misis na ng isang pulitiko.
        'Kala mo, nasa karinderya lang?  Wala.  Pero 'yung asta nu'ng babae, pangkarinderya.  Parang nasa palengke lang kung tumalak du'n sa waiter eh super apologetic naman sa kanya 'yung tao. Pahiyang-pahiya 'yung waiter sa ibang guests na napukaw ang atensiyon dahil sa talak ni madam.
        Pero alam mo ba kung saan ito naganap?  Ay, sosyal.  Nasa 5-star hotel lang naman sa Makati.  Pero 'yung inasal ni Madam Talak, hindi pang-hotel, pang-motel lang.  
        Siguro, kung dumating agad ang mga kasama ni Madam Talak that time nu'ng umoorder, baka sinabihan ng mga ito na 'wag ganu'n ang attitude sa waiter.
       May ibang tao talaga na dati namang wala sa buhay, hindi ganu'n ang ugali.  Pero nu'ng nagkaroon, parang gustong ipamukha sa kanilang kapwa na mayaman na sila at kailangang asikasuhin sila, dahil marami silang pera.
       Nakapangasawa lang ng pulitiko, parang gusto na nilang gawing batas ang anumang salitang lalabas sa bibig nila. 
     Pag ang waiter ay hindi naman sumasagot at sinusunod naman ang minamando mo, 'wag ka nang tumalak o magtaray.  Mas maiintindihan ka siguro ng mga taong makakarinig sa paligid mo kung 'yung waiter, alam nilang mali na nga, sumasagot pa nang pabalang-balang.
         Kaya eto ang tip.  O ang tamang approach sa waiter kung feeling n'yo, pinainit ang ulo n'yo ng serbisyo nila o ng waiter mismo o ng palpak na luto nila.   O, kung dadaanin sa hinahon, mas okay.
         Sa pagtawag ng waiter, baka okay lang na pag tinawag mo ang pansin nila kung oorder ka o may reklamo ka,  eh tawagin mo na lang silang kuya o ate.  O kaya, brad, miss, kapatid, 'tol, Ga (short for palangga), mahal, darling, sweetheart, sir, ma'm, anak.
         Bahala ka na sa term of endearment mo.  Okay lang namang tawagin silang "waiter" o "waitress," dahil 'yun naman talaga ang tawag sa kanila at trabaho nila. 
         Pero ano ba naman 'yung konting lambing o karinyo, di ba, lalo na't hindi natin alam kung paano nilang inihahanda ang ating iinumin at kakainin.
         Kaya nga may name plate din sila para kung tatawagin n'yo silang waiter sa malayo, paglapit nila, babasahin n'yo na lang 'yung name sa dibdib nila. 
         Ang pinakamainam, alamin na lang ang name ng waiter at i-approach ito sa pangalan niya para feeling close, hindi nila kayo makalimutan at bongga rin 'yung serbisyong ibibigay sa inyo, kasi nga, binibigyan n'yo ng dignidad ang kanilang trabaho bilang waiter. Lalo na kung may kasamang tapik sa balikat kung naasikaso naman nang matino.
      Kung me reklamo, sabihin nang mahinahon at naka-smile pa rin. *Kaya mo bang pagsabayin 'yung habang nagrereklamo ka, naka-smile ka pa rin?*
      Pero dapat, alam din ng mga waiters at ng managers na customers are always right. Magserbisyo nang matino para bumalik ang mga guests.
        Ngayon, kung hindi kayo makapagpigil at gusto n'yo talagang tumalak sa waiter o sa manager eh siguruhin n'yo lang na hindi na kayo babalik doon kahit kailan para kumain.  
     Hindi katulad ng tinutukoy kong misis ng isang pulitiko.  Nagtaray na, pero aba, bumalik pa sa naturang 5-star Hotel.  
       Eto na.  Umorder uli si Madam Talak ng kanyang favorite  mango shake du'n mismo sa waiter na inorderan niya noon. "One mango shake, please. Bilisan n'yo na, ha?  Baka ang bagal na naman ng service n'yo, ha?!" Talak again? 
      "Ay, sige po, i-prioritize ko na po, ma'm!" sey ng waiter.
      Pagdating sa bar, hindi pa naibibigay ng waiter ang OS (order slip) sa bartender ay nakahanda na ang inorder na mango shake.  Nakangisi sa bartender ang waiter nu'ng kinuha dito ang mango shake.
    "Ma'm, enjoy your mango shake!"
     "Ayan, eh di ang bilis ngayon ng service n'yo, di ba?!"  Talak uli?
      Habang hinihigop ni Madam Talak mula sa straw ang mango shake sa di-kalayuan ay nakangiti naman sa bar ang bartender habang sa tabi nitong kitchen ay nakasilip sa window nito ang dalawang cook at isang assistant.  Impit din sa kahahagikhik ang tatlo habang pinanonood si Madam Talak na enjoy na enjoy sa paghigop sa mango shake na inorder.
       Nu'ng uwian na, sabay-sabay pa  ang waiter, bartender at ng mga kitchen people, dumiretso na sila sa suki nilang beerhouse.  At sa gitna ng kanilang tawanan habang nag-iinuman ay nagdayalog ang waiter ni Madam Talak, "'Tang ina n'yo, 'tol!  Hanep din tayong gumanti, 'no?
       "Si Ma'm, sarap na sarap sa mango shake na pinagsawsawan ng apat na titing pawisan."

Sunday, March 6, 2011

Si Nine...Si Seven...

          Ako, perpektong ama?  Hahaha! Nako, hindi para magbuhat ako ng bangko. Hindi ko naman anak ang sarili ko para sabihin 'yan. Ang apat kong anak ang tanungin n'yo, kaso, wala naman silang celfone para makontak sila.    Nine, seven, three at one year old.  Puro girls?  Oo, hindi ako nakasilat ng baby boy, eh.
    Ang madalas ko pang marinig na tanong mula sa mga friends ko na manghang-mangha pa, "Ha?  Four girls?  Wala kang lalake?"
   Kitam, nambintang pa na me lalake ako.  Wala kaya.
   "Gagah, ang ibig kong sabihin, hindi ka man lang nagkaroon ng anak na lalake?" 
    Ah, ganu'n ba?  Lilinawin kasi para hindi ma-misinterpret. Hahaha!
    Actually, meron pa nga akong ibang kakila na hindi raw nila nabalitaang nag-ampon pala ako. 
    Juice ko, wala namang problema sa pag-a-adopt, pero gusto ko lang ipagmalaki na produkto ng semilya ko at ng misis ko ang naggagandahan kong mga anak.
    Katwiran ko nga, aanhin ko 'to kung hindi ko ipapasok sa tamang butas, di ba?  'Wag n'yo nang itanong kung pa'no akong tinigasan.  Nag-concentrate lang ako. 
   Ayan, sa kako-concentrate ko, nakaapat kami ni misis. Dalawa na lang ang kulang, volleyball team na.
   Siguro, sabi ni Lord, "Eh, nu'ng araw naman, nag-concentrate ka sa mga boys, eh.  Ngayon, gusto ko, sa girls iikot ang mundo mo."
     Sinabi n'yo po ba talaga 'yon, Lord?  O, I just put words into Your mouth?  Hehehe.  Pero somehow, semi-totoo naman.  
   Lagi kong iniisip, kaya siguro ayaw akong bigyan ng baby boy ni Lord, kasi, ita-timing lang Niya na malalaki na ang mga daughters ko para pag nandiyan na si Ogie, Jr., porke puro girls ang kapatid niya at andiyan pa ang madir niya, eh dapat lang na super taas ng respeto niya sa mga girls.
    Iniisip ko rin, pa'no pag nagkaanak kami ng boy tapos paglaki, lambutin din tulad ng ama niya?
    Sa 'kin?  Okay lang.  Walang problema.  At sino naman ako para isumpa ang anak ko kung siya man ay bading?  Aba, ipagmamalaki ko lang na 'yang mga bading ang hindi nang-iiwan ng parents.
     Ang dami ko kayang kilalang "kafatid" na hindi iniiwan ang parents nila.  Ako nga, kahit may sarili nang pamilya, ako pa rin ang breadwinner ng nanay ko, eh.  Habang ang iba kong kapatid na tunay na lalake at tunay na babae, may sari-sarili nang pamilya.
    (Pero sa susunod na blog ko na 'to ikukuwento.  Ang haba, eh!)
     Tinatanong ako ng ilang kaibigan, "Alam na ba ng mga anak mo na ganyan ka? Pa'no mo ipapaliwanag sa kanila?"  Nako, madalas, 'yan ang naririnig kong tanong.
    Ang OA nga ng isang bagong nakilala ko.  Para bang sa buong buhay niya eh ang naging desisyon ko sa buhay ang biggest problem niya.
     Sabi ko sa kanya, "Bilib naman ako sa 'yo.  Pinoproblema mo 'yan eh ako nga, hindi ko pinoproblema 'yan."
     Alam ko namang puwedeng mamaya dumating ang problemang 'yon o bukas o samakalawa o balang araw, pero ako ay naniniwala na as long as physically, lagi ka nilang nakikita, nahahawakan, nakakausap at nararamdaman nilang good provider ka, pinoprotektahan mo sila, binibihisan mo sila, pinag-aaral mo sila, nag-i-spend ka ng quality time sa kanila, ginagabayan mo sila at higit sa lahat, mahal na mahal mo sila,  I don't think ikahihiya ako ng mga anak ko.
     There was one time, nagtatalo sa harap ko si Nine at si Seven nu'ng sila'y Six at Four pa lang. "Sige na, sabihin mo na kay daddy." --"Ayoko, baka magalit si daddy, eh!"
     Siyempre, naalarma ko. "Ano 'yang pinag-aawayan n'yo?"
     Six:  "Eh, kasi, daddy, 'yung kaklase ko, si Jerome, nakita niya 'yung picture natin, tinanong niya 'ko kung daddy daw kita. Sabi ko, oo. 
    "Sabi niya, 'Bading naman 'yang daddy mo, eh!'"
    Na-curious ako, "O, ano'ng sabi mo?"
    "Sabi ko, hindi ka bading.  Boy ka.  Pero okay na daddy, 'wag ka na magalit, pinagalitan siya ng teacher namin!"
    Napabuntong-hininga ako.  Sabi ko, "Next time, anak, ha?  Pag me gumanyan pa sa inyo, pag sinabing ang daddy n'yo, bading...'wag n'yo nang pansinin at 'wag kayong magagalit, ha?
    "Saka kayo magalit pag sinabing ang daddy n'yo, tomboy!"
    Hindi na sila kumibo.  Siguro, 'yung bading lang ang alam nila ang meaning, pero ang tomboy, hindi. Hehehe. 
    Alam ko, balang-araw, magiging problema nila ito, pero ako, honest?  Hindi ko iniisip na problema ito. Sa ngayon, ha? 
    Very loving ang mga anak ko, eh.  Lahat sila, daddy's girl category.
    At itinuturing kong "sukli" ang pagiging "daddy's girl" nila at pagiging malambing sa pagtataguyod ko sa kanila.  Sa kanilang mag-iina.  
     MINSAN, dumalaw ako sa bahay ng isang kumpare kong OFW.  Kauuwi lang niya galing Saudi. Mula pa nu'ng nag-asawa ito, sa pag-a-abroad na nanggagaling ang ikinabubuhay ng misis niya hanggang sa tatlo na ngayon ang anak nila, ganu'n pa rin ang sistema. 
    Nakakalungkot, kasi, hindi gano'n ka-excited 'yung mga anak niya pag umuuwi siya eh 15 days lang ang bakasyon ni kumpare a year.
    Siguro nga, nakagisnan na nila, nasanay na silang nasa abroad palagi ang ama nila. 
    Pag-uwi ng ama galing abroad, hindi nila alam kung magiging malambing ba sila sa daddy nila o nandu'n pa ang mga anak sa stage na tinatantiya pa nila kung paano nilang haharapin ang tatay nilang kilala lang nilang tatay nila at bumubuhay sa kanila, period. Pero "absent" naman palagi sa pang-araw-araw na buhay nila.
    Kaya sabi ko nga kay Kumare, sana, maliliit pa lang nu'n ang mga anak nila, pinalibutan na niya ng picture ng ama nila ang buong paligid ng bahay nila para kahit sa isip lang ng mga bata ay kaya nilang i-drawing ang mukha ng ama nila.
   Sabi ko rin kay mare, sana, siya na ang naging tulay o extension ng mister niya para ma-appreciate ng mga bata ang kanilang ama kung gaano kasipag at kabuti itong ama sa kanila.
   Sa pinakamalalang emote, "Nagkakandakuba na sa katatrabaho sa ibang bansa ang daddy n'yo, mga anak, maibigay lang ang magandang buhay sa inyo."
   Kaya nga ako, one time, tinesting ko sina Nine at Seven, eh.  "Anak, gusto n'yo ba, si daddy, magtrabaho sa ibang bansa, sa abroad, para mas marami kayong damit, laruan?"
   Seryoso si Nine, "Du'n ka titira, daddy?  Matagal ka ba du'n? Hindi ka dito matutulog?" tango lang ako nang tango.
   "Sama mo na lang kami lahat, daddy!"
         
   
   
   
 
     

Saturday, February 26, 2011

"Artista ka?"

        Juice ko, nakakalokah, ang daming gustong mag-artista.  Nu'ng araw naman, marinig lang nilang, "Gusto mo bang mag-artista?" kahit hindi sila balbon, tinitindigan na sila ng balahibo sa katawan.  Nahihiya. Kinikilabutan.  Parang hindi maimadyin ang sariling aarte, iiyak o magpapatawa sa harap ng kamera.
       Isang pruwebang ang daming gustong mag-artista ay ang pagsulpot din ng mga talent search at reality show.  'Yung ibang sumasali, bahala na.  Kung hindi nila matuklasan sa sarili nila kung anong talent meron sila, bahala na kung makukuha sila o madidiskober. Kung may magkakainteres.
      'Yung iba, ayaw sumali.  Takot sa contest.  Ayaw matalo.  Gusto, diretso na.  Gusto, artista na agad sila kahit magsimula muna silang paekstra-ekstra. "Kahit hindi na sumikat, basta makilala lang."  Gano'n ka-humble ang pangarap nila.
        Pag nagsimula kang ekstra, tapos, eventually, makilala ka?  Hay, nako, ituring mo nang jackpot 'yon.  Kasi, super bihirang mangyari 'yon sa ngayon.  Kadalasan, nakikilala lang.  Pero hanggang du'n lang.
       May mga wagi naman sa contest, as in nag-grand winner, pero hanggang contest lang ang career.  Hindi na na-sustain. Hindi nabigyan ng chance na sumikat.  
      'Yung mga runners-up pa ang surprisingly, nakakaungos sa grand winner.  Kilala n'yo siguro kung sino-sino 'yon.
        Eto nga, eh.  Mula nu'ng i-manage ko si Vice Ganda (pero siya ngayon ay hina-handle na ng ABS-CBN at mutual decision namin ang maghiwalay na), ang dami nang gustong magpa-manage sa akin.  Me mga "sariwa" at meron namang noon pa nag-artista, gusto lang bumalik.
       Pero at the end of the day, sabi ko nga, "tulay" lang naman ako.  Sila pa ring mga haharap sa kamera ang gagawa ng sarili nilang bituin para sila'y tingalain.  
       Kasi, kahit gaano ka-epek ang manager, kung waley naman ang talent, bano umarte o unprofessional, mahihirapan pa rin akong i-push sila. Lalo na kung walang dating.
        Pero lagi ngang tanong:  ang mga guwapo at magaganda lang ba ang may K mag-artista?  Hindi, ah!
       Mas may edge ba 'yung kamag-anak ka ng artista, lalo na kung 'yung mismong mga parents o kapatid ang artista?  Hindi rin.
        Ke chaka ang fez mo o wala kang talent, puwede kang makilala. Puwede kang sumikat.  Basta meron ka lang na tinatawag at "hindi maipaliwanag" na  "X factor" o 'yung tinatawag na "arrive" o sa tagalog, dapat, meron kang "dating."
       Sinabi kong "hindi maipaliwanag," dahil diyan pumapasok ang kasabihang "Beauty is in the eye of the tiger."  Huh?  Jowk!  "Beauty is in the eye of the beholder."  Depende sa tumitingin ang lakas ng arrive mo.
       Pero kung meron ka nang beauty, talented ka as in mahusay kang umarte, magaling kang kumanta?  Ay, juice ko, nasa 'yo nang lahat 'yan--malaki ang chance mong sumikat.  Lalo na kung ang lakas ng dating mo.
       At ako rin naman, naniniwala, pag hindi ukol, hindi bubukol.  Pero kung kapalaran mo talagang sumikat bilang artista, nasa guhit 'yan ng palad mo, sabi nga.
        Eto, mga tips ko sa mga gustong magbaka-sakali na mag-artista o pumasok sa magulong mundo ng showbiz.
       1.     'Wag nang humarap sa salamin.  Alam nating puro positive ang sagot niyan.  Kung itatanong naman sa mga kamag-anak, obviously, patronize our own ang drama ng karamihan.  
             Pero kung puwede, magpakonsulta sa isang showbiz insider o sa isang talent manager kung may future o kung ano'ng dapat gawin para hindi na masyadong magastos.  
        2.   Hindi advantage na ipagmalaking kamukha mo si Piolo Pascual o si Bea Alonzo o kung sino pang sikat na artista diyan.  Nauna na ang gano'ng mukha sa showbiz. Magmumukha ka lang copycat.  Kung gagayahin mo lang sila, ikaw pa rin ang magsa-suffer in the end.  
             Kung puwedeng pinaghalo-halo kang Piolo Pascual, John Lloyd Cruz, Zanjoe Marudo, Richard Gutierrez at kung sino-sino pa, mas mainam.  At least, bawat anggulo ng mukha mo o katawan mo, iba-iba ang kamukha mong artista.
           Pero mas bongga kung original at nag-iisa ang mukha mo at ang dating mo.
       3.   Advantage kung ang nanay o tatay mo o kapatid mo, eh kilalang artista.  'Wag 'yung second o third cousin ko si Enchong Dee.  Pinsan ng lola ko si Sharon Cuneta. 
             Dapat, super lapit na kaanak para meron ka nang "tutuntungan" sa pangarap mo.  Pero sana, me dating ka rin, talented ka, professional ka para hindi naman nakakahiya sa kaanak mong artista.        
       4.    'Wag maiinip.  Hindi overnight success ang pag-aartista.  It will really take time.  'Yung iba, taon ang binibilang bago makilala at sumikat.  
             'Yung iba, instant sikat, pero bigla ring bagsak pag naggago, nagbisyo, nagpakasama, o napunta na sa ulo ang kasikatan, dahil ang buong akala, hindi natatapos ang suwerte niya't wala nang papalit sa trono niya.
      5.    Kung bata kang mag-aartista, utang na loob!  'Wag munang magpapabuntis o mambubuntis para nasa bagets category ka pa rin.  Ang masaklap pa niyan, wala na ngang nangyari sa career mo, nabuntis ka pa o nakabuntis ka pa.
             But you're still blessed.  At least, alam mong hindi ka baog.  Pero kung makakaiwas, iwas muna at i-enjoy ang kabataan.  Minsan lang maging bata.  Magpakasawa na. At gawing meaningful.         
      6.    Pag mag-o-audition sa anumang contest, please lang, 'wag nang gamitin ang mga salitang, "Kaya po gusto kong mag-artista, dahil gusto ko pong makatulong sa mga magulang ko."  Laos na 'to.
            'Wag mong bigyan ng "pressure" at "worries" ang mga nagpapa-audition o ang talent manager.  Pa'no kung hindi ka mabigyan ng show o raket?  Mamamatay sa gutom ang pamilya mo, dahil 'yung pag-aartista mo lang ang last chance nila para makaahon sa kahirapan?
            Just say, "Gusto ko pong mag-artista kasi alam ko, kaya kong umarte, may talent ako at kaya kong sumikat."  'Yan ang pamatay na sagot.  
         Pag gano'n ang attitude mo, willing kang maghintay ka, harapin ang mga hamon, para maabot mo lang ang pangarap mo.     
           NGAYON, ito na ang first step mo to stardom.  Itanong mo sa sarili mo, "Ito ba talaga ang gusto ko o naiinggit lang ako sa mga artista?  Kaya ko bang maghintay kahit abutin pa nang ilang taon o ilang dekada? O, kahit mamuti pa ang bulb*l ko?  
        "Ito bang pag-aartista talaga ang kapalaran ko o mas magiging successful ako sa ibang larangan basta tapusin ko lang ang pag-aaral ko?"
          'Wag mong itanong ito sa mga kapitbahay o kamag-anak, ha? Ikaw lang ang makakasagot nito.
          Gusto mo pa ba?











          
*Kahit wala kang balak mag-artista, 
mag-comment ka naman para
maramdaman kita. Hehehe!     
      

Wednesday, February 23, 2011

Ang panig ko...

Salamat sa yahoo philippines for getting my side sa "inimbento" ni Mr. Scientist... http://ph.promotion.yahoo.com/entertainment/article/post/entertainmentfeat_ph/336/ogie-diaz-pities-mo-for-overreacting.html#mwpphu-container

meron lang nag-post nito sa twitter, ang follower nating si prodigalfan:  sana, hindi ito totoo, dahil kung totoo man....
 
Hopefully, last na 'to.  Sinagot ko lang naman ang mga "ilusyon" ni Mo.   Pag sumagot pa at nag-imbento pa, eh, baka nga totoong...